Arena Zdrowia

Łokieć tenisty

Łokieć tenisisty – wbrew nazwie rzadko dotyka tenisistów – jest za to częstą przypadłością informatyków, grafików komputerowych i księgowych. Powstawaniu dysfunkcji sprzyja praca wymagająca powtarzania cięgle tych samych ruchów nadgarstka, np. pisanie na klawiaturze komputera, wkręcanie śruby. W terminologii medycznej pod tym potocznym pojęciem kryje się tendopatia mięśni prostowników nadgarstka. Do niedawna dolegliwość kojarzona była z występującym stanem zapalnym okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej. Obecnie zwraca się uwagę na rozwijające się równolegle zmiany degeneracyjne w strukturze kolagenu oraz neowaskularyzację (nieprawidłowości w budowie naczyń).Wszystkie powyższe czynniki stanowią następstwo powtarzających się przeciążeń i mikrourazów, często bez współistniejącego stanu zapalnego. Prawie 90 % przypadków łokcia tenisisty w okresie roku ulega samowyleczeniu, nawet jeśli chory nie zaprzestał aktywności fizycznej.

Podatne na samoczynne leczenie są zwłaszcza typy III-V.Objawy

  • ból na bocznej powierzchni stawu łokciowego
  • tkliwość tkanek
  • ból nasilający się podczas prostowania nadgarstka
  • trudności w wykonywaniu czynności dnia codziennego, jak podanie ręki, podniesienie szklanki itp.

Typy łokcia tenisisty opracowane w International Academy of Orthopedic Medicine – Cyriax I Winkel

  • Typ I – zajęty przyczep początkowy mięśnia prostownika długiego nadgarstka
  • Typ II – zajęty przyczep początkowy mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka
  • Typ III – stan zapalny obejmuje ścięgno mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka
  • Typ IV – zajęte przejście mięśniowo-ścięgniste mięśnia prostownika promieniowego krótkiego nadgarstka. Często towarzyszy mu podrażnienie prostownika palców
  • Typ V – stan zapalny toczy się w obrębie przyczepu początkowego mięśnia prostownika palców

Leczenie:

  • Fizykoterapia- laser- ultradźwięki- krioterapia
  • Masaż poprzeczny
  • Kinezyterapia (ćwiczenia koncentryczne z małym oporem i dużą ilością powtórzeń)
  • W niektórych przypadkach na czas leczenia wskazane jest unieruchomienie i odciążenie stawu
  • Farmakoterapia (leki przeciwzapalne podawane w iniekcjach)
  • Zmniejszenie bólu w celu złagodzenia bólu stosuje się masaż poprzeczny składający się z dwóch faz – aktywnej i następującej po niej fazy rozluźnienia. Zabieg odbywa się według schematu: dociśnięcie – przesunięcie – rozluźnienie, powinien trwać ok. 10-15 minut. Jeśli pacjent to znosi, należy wykonywać go z naciskiem powodującym umiarkowany ból. W chwili, gdy pacjent zgłasza zmniejszenie odczuć bólowych zwiększamy nacisk i kontynuujemy jeszcze przez ok. 3-4 minuty.
  • Powstrzymanie neowaskularyzacji mocne ciągłe rozciąganie ścięgien, bez rozciągania nerwu,
  • Ćwiczenia ekscentryczne z oporem 1-2 kg. ( u kobiet 0,5 kg.) 2-3 razy dziennie w seriach po 15 powtórzeń codziennie przez 12 tygodni.
  • Ćwiczenia kolagenowe
  • Ćwiczenia kolagenowe – to specjalny rodzaj ćwiczeń koncentrycznych z małym oporem i bardzo dużą liczbą powtórzeń (50-100). Ćwiczenia należy rozpocząć od zginania i prostowania nadgarstka w pozycji horyzontalnej. W czasie ich wykonywania pacjent nie powinien odczuwać bólu. Po 2-3 tygodniach od rozpoczęcia terapii powinniśmy zaobserwować zmniejszenie objawów. W przypadku braku poprawy, lub pogorszenia stosuje się ostrzykiwanie przyczepu lekami sterydowymi. Zabieg ten wykonuje lekarz-ortopeda. Następnie należy unieruchomić staw na okres 2-3 dni, co zapobiega „wypłukiwaniu” lekarstwa.

Dolegliwości ustępują zwykle po ok. 6 miesiącach terapii, jednakże w celu zapobieżenia nawrotom choroby, ćwiczenia należy kontynuować jeszcze przez kolejnych 6 tygodni.

źródło: www.rehabilitacja.pl